Historia Józefa – pasterza, niewolnika, skazańca, władcy

Historia Józefa – pasterza, niewolnika, skazańca, władcy

Posted by genezaret, With 0 Comments, Kategorie: Społeczność, Spotkania niedzielne - Tarnowo Podgórne, Wydarzenia,
Pomimo okresu ferii w szkołach w Wielkopolsce, odbyło się w niedzielę 18 lutego kolejne spotkanie w Tarnowie Podgórnym. Tradycyjnie rozpoczęliśmy od Eucharystii w kościele parafialnym, ale ze względu na okres „Wielkiego Postu”, godzinę wcześniej niż zwykle.
Po zakończeniu spotkania w Kościele , cała grupa uczestników przeniosła się do restauracji „Oaza”. Po tradycyjne kawie, herbacie i czymś słodkim mieliśmy okazję wysłuchać wykładu, który przybliżał osobę Józefa, bohatera Księgi Rodzaju Starego Testamentu (rozdziały 37-50).
Prowadzącym tą część spotkania był Krzysztof Łyskawa, który już w tytule swojego wystąpienia („Historia Józefa – pasterza, niewolnika, skazańca, władcy”) wskazał na dużą złożoność tej postaci. Dorobek życia Józefa to:
  • Etap bycia pasterzem i życie w rodzinie (czyli ulubiony syn swojego ojca Jakuba, pracujący raczej mniej niż jego bracia, donosi na braci, docenione często ponad miarę swojego działania, w sposób cudowny doznaje objawienia praw Bożych)
  • Rewolucja w życiu Józefa – trzy dni w studni i sprzedany (jego postawa się nie zmienia, pełna ufność Bogu, wykonywanie powierzonych zadań najlepiej jak się umie, raczej brak rozpamiętywanie zła popełnionego przez braci)
  • Józef niewolnikiem (wciąż robię to czego ode mnie oczekują moi przełożeni, ufność Bogu)
  • Józef w więzieniu (wykorzystuje dary które otrzymał od Boga, odnajduję się w codziennych zadaniach i powinnościach, brak śladów gniewu czy rozpamiętywanie grzechu popełnionego przez braci)
  • Józef na dworze faraona (wciąż ufający Bogu, wykonujący nadal swoje zadania w sposób najlepszy jaki potrafi, człowiek, który może wszystko)
Ale w życiu Józefa skoncentrowano się na pokazaniu cnoty vindicatio, gdzie słowo to tłumaczone jako pomsta. Św. Tomasz z Akwinu uznaje ją za jedną z cnót pokrewnych sprawiedliwości. Reguluje ona wymierzanie kary tak, aby służyła odsunięciu zła i zaprowadzeniu sprawiedliwości.
W odniesieniu do Józefa dla cnoty vindicato znaczenie mają rozdziały 41-45. Zauważono, że nie będąc  jeszcze pewnym możliwości pojednania, Józef wybacza braciom. Jako namiestnik  faraona mógł  przecież  bez  większych  problemów  pozbawić  ich życia i dokonać zemsty. Ale dalsze działania Józefa, choć trudne do jego braci, doprowadzają do sytuacji od której zaczynali, czyli życia rodzinnego. Ale już bogatsi wszyscy o mądrość życiową z tej sytuacji.
Zaczytujmy w tym miejscu Jan Paweł II,  Encyklika o Bożym Miłosierdziu Dives  in misericordia  (30.11. 1980), Kraków 2010, s. 14:
Świat, z którego wyeliminujemy przebaczenie, może być tylko światem zimnej, bezwzględnej sprawiedliwości, w imię której każdy będzie dochodził swych praw w stosunku do drugiego, a drzemiące w człowieku egoizmy różnego gatunku mogą albo zamienić życie i współżycie ludzi w system ucisku słabszych przez silniejszych, albo też w arenę nieustannej walki jednych przeciw drugim
I jeszcze w jednym miejscu:
Właściwie rozumiana sprawiedliwość stanowi poniekąd cel przebaczenia. W żadnym miejscu orędzia ewangelicznego ani przebaczenie, ani też miłosierdzie jako jego źródło, nie oznacza pobłażliwości wobec zła, wobec zgorszenia, wobec krzywdy czy zniewagi wyrządzonej. W każdym wypadku naprawienie tego zła, naprawienie zgorszenia, wyrównanie krzywdy, zadośćuczynienie za zniewagę, jest warunkiem przebaczenia.”
Jan Paweł II,  Encyklika o Bożym Miłosierdziu Dives  in misericordia  (30.11. 1980), Kraków 2010, s. 14.
Niech wyzwaniem w zakresie postawy Józefa będzie werset Rodz. 41, 38: „Rzekł więc faraon do swych dworzan: «Czyż będziemy mogli znaleźć podobnego mu człowieka, który miałby tak jak on ducha Bożego?”
[Not a valid template]

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *